THE TASHNAK TERRORIST ORGANIZATION - TAŞNAK ERMENİ TERÖRÜ

THE TASHNAK TERRORIST ORGANIZATION

The “Armenian Revolutionary Federation” or "Tashnak Organization" is also known as the "Tashnak Party." In fact, after the communist takeover of the Armenian Republic, the Tashnak organization continued its existence as a party in exile, mainly in Lebanon, Iran, France, Greece and the United States. This organization has remained active up to the present day and has performed a significant role in planning and promoting the new era of Armenian terrorism, as well as forming teams and groups for carrying out terrorist operations. A move was made, later in its career, to have its name changed from the Armenian Revolutionary Federation to the Armenian National Committee. The intention behind this was to achieve greater effectiveness in its propagandist activities by the removal of a name that could offend Western sensibility.

The Structure of the Organization

a. “Bureau”: This is the highest organ of the organization and takes the decisions that determine its administrative policies. In appearance the bureau represents collective leadership. It consists of eight members, one each from California, France and Iran and five from Lebanon. The members elect a chairman. The bureau, which was based in Lebanon until the outbreak of the Civil War, was moved from there to the United States and then to Greece and France. The regulations of the bureau and its decisions are kept secret .It is known that a person named Hrair Marukian, Persian by birth and domiciled in France, was its chairman until 1985.

b. "The Central Committee": It is the highest-level executive organ. It establishes the link between the bureau and the local groups and organizations. It is established in places where there is a sizeable Armenian population. Lebanon and France have one central committee each, whilst the United States has two, one on the eastern and' the other one on western coasts. Under the pyramid shaped structure there are local organizations and their organs. These have different names which usually refer to various “Armenian Themes” The most important ones are: the Federation of Armenian Youth, the Youth Organization, the Armenian Boy and Girl Scouts Club, organizations for sport and cultural activities.

c. There are also various offices operating under the central committees, such as those in charge of propagandist activities and publicity, as well as legal, financial, military and educational matters. These offices offer purely technical service or advice. As an example of an office rendering a specific service, we can mention the Committee for Supervising Armenian Immigration.

Aims

 he Tashnak terrorist organization defines the meaning of the Armenian cause or “the Hay Taht” as the establishment of an independent and non-communist Armenia within the boundaries designated by the abrogated Sévres Treaty and the enforcement of payment of compensation by Turkey in return for the crimes said to have been committed against the Armenians. Tashnak publications express to this objective in the following words, "We will continue to insist on the implementation of the Sévres Treaty, as being one of the milestones in the pursuit of our cause."

In another publication, the aims of the Tashnaks are summarised as the recognition of the right of the Armenians to live in their own lands and to govern themselves. More commonly, the final aims of the Tashnaks can be summarised as “Four T Plan”: a) propaganda b) the recognition of the Armenian claim that genocide was committed, c) the payment of a compensation by Turkey, d) resettlement in the Armenian homelands.

Strategies and Policies

Although the Tashnakshave publicly declared that their strategies are directed towards the realization of their aims through “peaceful means”, neither the events of the past nor their activities in the new era of Armenian terrorism have proved this to be true. This ‘party’ which has all the characteristics of a terrorist organization, can assume, when needed, a peaceful guise and mislead the public by using propagandist tactics perfected through long years of experience. In fact, as has been said above, it was the Tashnaks who were responsible for the establishment of the “Justice Commandos for Armenian Genocide”, whose name was later changed to “the Armenian Revolutionary Army”. It is, indeed, the Tashnaks who decided upon and planned the assassinations and bomb assaults carried out by this group. These activities suffice to show that the Tashnak organization never abandoned the terrorist tendencies it possessed at its inception. Nonetheless, there is a significant difference between the strategies employed by the Tashnaksand those by ASALA. ASALA makes no distinction between the Turks and other nationalities, all of whom can figure indiscriminately as their targets, whereas the Tashnak organization and its affiliates take Turkish citizens or official representatives of Turkey as the sole targets of their deadly operations.

 fter the killing of the Turkish Consul General in Los Angeles in 1972, the Justice Commandos announced that their targets were “only Turkish diplomats and Turkish institutions.” The same declaration of intention was made in connection with the assault carried out by the Armenian Revolutionary Army against the Turkish Embassy in Lisbon in 1983.

The difference that exists between the strategies of the Tashnaksand ASALA may be explained by observing the historical development of the two organizations. As we have seen, the Tashnakstook a pro-Western stance in the 19th Century and the first two decades of the 20th Century and aimed at influencing public opinion in the West, whereas the Hinchaks turned towards Russia for protection and support. It is significant that, during the years 1973-1985, terrorism made use of both camps.

 he strategy adopted by the Tashnaksfinds its clearest expression in the announcement made in the wake of the Lisbon attack. According to this, “a national liberation movement has to go through two phases in order to attain its end: firstly, the phase of internal propaganda, when bases of support are secured; secondly, the phase of external publicity directed towards gaining the sympathy of the world and attracting attention for the cause: hence the necessity for organizing activities that serve as demonstrations...”

For the Dashnaks, Armenian terrorism was but a form of demonstration conducted as part of their strategy. In other words, the assaults, bombings and raids that were carried out and the people who were injured, killed or trampled to death in the course of these incidents, were all considered to be the necessary elements of a scenario that made up the 'demonstration'.

The Tashnakhistorian Varandjian described the characteristics of the Tashnakterrorist organization in the words: “Perhaps no other revolutionary party, not even the Russian Narodovoletz (Narodnaya Volya) or the Charbonari of the Italians, adepts though they were at terrorism and undaunted by anything that came in their way, could breed terrorists as reckless and impassioned as the Dashnaks. Hundreds of men carrying guns, daggers and bombs are up in arms.” It is sobering to reflect that during the period we have studied the mission of these "reckless and impassioned" terrorists was to attack Turkish institutions and the Turks.

The Congresses of Vienna and Munich

On December 27, 1981 the following resolutions were taken in the twenty-second TashnakCongress held in Vienna:

a) The Party's goal is to secure the establishment of a united and independent Armenia.

b) Pressure should be exerted on other Armenian organizations by the political committees to induce them to join the ranks of the Dashnaks.

c) Complete agreement with the West must be secured.

d) Close relations have to be established with the Soviet Union, and Armenian immigration must be stopped.

In the Munich Congress held at the end of 1984 with the participation of representatives for fifteen countries, the following resolutions were passed:

a) New campaigns must be launched to publicise the Armenian cause.

b) An attempt must be made to resolve the 'Armenian question' through legal and other peaceful measures, for example, a campaign must be conducted to bring the issue of genocide before the United States Congress and the United Nations Committee for Human Rights so as to secure its recognition.

In the declaration made at the end of the Congress, the delegates made the following announcement: “We are to continue our struggle for the recognition of the legal rights of the Armenian people and of the genocide committed by the Turks; as well as the payment of a compensation for the human, cultural and economic losses endured by our nation and the restitution of the Armenian national home which has belonged to us for thousands of years.”

The resolutions taken at both Congresses are of interest in facilitating the identification of the themes that were to be used as means of propaganda by the Tashnak terrorist organization.

Support and Connections

The Tashnakterrorist organization derived its support largely from the United States and Europe. It operated on the basic principle of avoiding, as far as possible, contact with the other terrorist organizations. Instead, it had links with various organizations in the states mentioned, its primary source of support being the Church and the Union of Churches, as well as the Armenian lobbies and research centres.

Political Developments

Up to the 1970's the "liberation and independence of Soviet Armenia" formed the basis of the policies determined and implemented by the Tashnakterrorist organization. For this reason, the Tashnaksgave priority to hostilities against the U.S.S.R. and engaged in a merciless struggle against those who supported and controlled Soviet Armenia. During Christmas worship, the Archbishop of the Holy Cross Armenian Church in New York was assassinated by a Tashnaksuicide-killer. The reason given was the Archbishop's approval of the situation in Soviet Armenia.

After the 1970's, the break-up, due to death and other factors, of the ruling party in the Armenian Republic and the comparisons being drawn between the Third World liberation movements and the Tashnak terrorist movements led to significant changes in the Tashnak policies. Their hostility was now directed against Turkey and the Turks. "Fascist Turkey" had become the real enemy; Turkey's ally, the United States, was also counted among their enemies. The "Justice Commandos for Armenian Genocide" (JCAG), a terrorist group established in 1972 and organized by the Tashnaks, were put into action as a result of the policy changes mentioned above. The Aztag Shapatoriag, the propaganda organ of the Tashnak sand especially of the JCAG, issued a warning of 'terror' when they announced that "terrorism is the last hope and the only path to follow in the liberation struggles of today."

 espite all the propaganda efforts by the Tashnak terrorist organization, the Lisbon operation was seen as a complete failure. The attempts to present the attack on the Turkish Embassy in Lisbon, as a turning point in terror did not win general acceptance. Following this, they were obliged to change the name of the JCAG to "Armenian Revolutionary Army"; even so, this did not produce the desired results. In particular, the arrest and conviction in 1984 of Sasunian, one of the Tashnak murderers, proved a great setback to Tashnak policies. The Tashnaks lost the support of American-born Armenians. According to the Armenian Reporter, the Tashnak Party had been taken over by Lebanese Armenians from abroad, and was powerless in the face of a large majority who did not support terrorism. The weakening of the- terrorist wing of the party led to increasing clashes of opinion at the highest level of the Executive Council and Central Committees. The highest officials in the party were split into two groups. Powerful members of the Executive Council, representatives of the Lebanese Central Committee and leading members of the party administration, were murdered in Beirut or disappeared without trace. By the end of 1985, it was impossible to speak of a united Tashnak Party. Two important external factors helped to create this situation within the Tashnakterrorist organization. The first was the revelation that the Tashnak leaders had had connections with secret service organizations in certain countries and that these were trying to establish control over the Armenian churches. The second was the struggle between ASALA and the Dashnaks. ASALA described the Tashnak leaders as "parasites who were sucking the blood of Armenians dry." As a matter of fact, these developments within the Tashnak terrorist organization were not new. Whenever such conflicts and divisions arose in the past, the Tashnaks always re-emerged sometime later. In the World Armenian Congresses, the Tashnaks have always been, and will continue to be, a force to reckon with. As for the policy changes, they may be construed as being to temporary conflicts in leaderships.

 The Media

Within the Armenian terrorist organizations, the Tashnak terrorist organization was experimenting in the field of propaganda and was giving support to that extent. They had acquired the means of constantly informing world opinion of their goals, their activities and their policy through the press and broadcasting media; for example, through various serials and feature films, through radio programmes, which they had purchased, thorough private radios, television and video films. Quite a few countries showed interest and provided the Tashnaks with special support in this area. Among the most important Tashnak publications were Hairenik and Asbarez, both published in Armenian in the United States, together with the Armenian Weekly, which was published in English.

The Tashnaks also organized twenty-two world conferences in places such as Paris, Bucharest, Erevan and Munich, although the number of participants was limited. This was a tremendous propaganda and publicity effort on their part.

TAŞNAK ERMENİ TERÖRÜ

"Ermeni Devrimci Federasyonu" olarak da anılan Taşnak Komitesi, Ermeni sorununun ortaya çıkmasında önemli roller oynamıştır. Komitanın faaliyetleri, komünistlerin "Ermeni Cumhuriyetini" ele geçirmelerinden sonra ABD, Lübnan, İran, Fransa ve Yunanistan da "sürgündeki parti" şeklinde devam etmiştir. Günümüze kadar çeşitli eylemlerle faaliyetlerini devam ettiren Taşnak komitesini, çeşitli terör tim ve grupları oluşturdu.

1. Örgüt Yapısı

a. Büro - Örgütün en üst organıdır. Örgüt yönetimi "Büro"nun kararları doğrultusunda gerçekleşir. Büro, görünüşte kollektif liderlik şeklindedir. Kaliforniya'dan, Fransa'dan, İran'dan birer, Lübnan'dan beş üyeden oluşur. Üyeler kendi aralarından birini başkan seçerler. Lübnan iç savaşına kadar Büro, Lübnan'daydı. İç savaş sonunda sırasıyla ABD, Yunanistan ve Fransa'ya taşındı. Bugün tekrar ABD'de olduğu sanılmaktadır. "Büro" üyeleri, yönetim esasları, kararları gizlidir. 1985 yılına kadar, İran doğumlu, Yunanistan'da yaşayan, Hrair Marukiyan'ın Büronun başkanı olduğu bildirilmektedir.

b. Merkez Komitesi - Örgütün üst yönetim organıdır. Büro ile yerel gruplar ve örgütler arasındaki bağı teşkil eder. Ermenilerin nüfus bakımından önemli oldukları yerlerde kurulur. Lübnan ve Fransa'da birer "Merkez Komitesi" olmasına karşılık, ABD'de "Batı Kesimi Merkez Komitesi", "Doğu Kesimi Merkez Komitesi" adı altında iki komite vardır. Pramide benzeyen bu yapının altında yerel örgütler, organlar yer alır. Bunlar, çeşitli "Ermeni temalarını" taşıyan isimlerle anılırlar. Başlıcaları, "Ermeni Gençlik Federasyonu", "Gençlik Örgütü", "Erkek ve Kız Öğrenciler İzci Örgütü" ve "Spor ve Kültür Örgütleri" gibi adlarla kurulmuşlardır.

c. Merkez Komitesi'ne veya Merkez Komitelerine ayrıca propaganda ve yayın; Hukuk; Mali; Askeri; Eğitim ve "Ermeni göçünü denetleme komitesi" adı altında çeşitli hizmet bölümleri bağlıdır. Bunlar daha çok bilgi ve teknik hizmet birimleridir: "Ermeni Devrimci - İhtilâlci - Federasyonu" adı, propaganda etkinlik sağlamak ve özellikle Batı kamuoyunda tepki yaratmamak amacıyla değiştirilmek istenmiş ve Taşnakların siyasi kolu şeklinde "Ermeni Ulusal Komitesi" adını almıştır. Çeşitli propaganda uygulamalarında sanki farklı kuruluşlarmış gibi iki isim de kullanılmaya çalışılmaktadır.

2. Amacı ve Hedefleri

Taşnak, komünist olmayan bir Ermenistan kurulmasını ve Türkiye'nin Ermenilere karşı işlendiği iddia edilen suçlara karşı tazminat ödemesinin sağlanmasını amaçlamaktadır. Taşnak yayın organlarında bu amaç, şu şekilde dile getirilmektedir: "Sevr anlaşması üzerinde durmaya devam edeceğiz. Bu anlaşma davamızın kilometre taşlarından biridir..."

Taşnak'ın nihai amacı ise, "Dört T" şeklinde özetlenebilir: Terör yoluyla soykırım iddialarının tanıtımının yapılması, iddiaların Türkiye tarafından tanınması, Türkiye'nin tazminat ödemesi ve Türklerin işgali altında bulunduğu iddia edilen toprakların Ermenilere iade edilmesi.

3. Stratejileri, Tutum ve Davranışları

Stratejisini görüntüde, "barışçı yollarla amaçlarının gerçekleştirmesi" şeklinde ortaya koyan Taşnak, uzun yıllar öncesine dayanan faaliyetleriyle tam bir terör örgütü gibi hareket ettiğini ortaya koymuştur.

Netikim, "Ermeni Soy Kırımı Adalet Komandoları" adlı terör grubu Taşnak tarafından kurulmuş, örgütün adı daha sonraları "Ermeni Devrimci Ordusu"na şeklinde değiştirilmiştir. Bu grubun bütün cinayetleri ve bombalama olayları Taşnak tarafından planlanmıştır. Ancak Taşnak'ın terör örgütü ASALA'dan farklı bir yanı vardır: ASALA terör eylemlerinde Türk veya başka ülkelerin vatandaşları arasında ayrım gözetmezken; Taşnak ve ona bağlı terör grupları, hedef olarak yalnız Türkleri, Türk vatandaşlarını, Türk temsilcilerini seçmişlerdir.

1982 yılında Los Angeles'teki Türk Başkonsolosunu öldürdükten sonra "Adalet Komandoları"nın yaptıkları "Tek amacımız Türk diplomatları ve Türk kurumlarıdır" açıklaması, bunun en açık kanıtıdır. "Ermeni Devrimci Ordusu"nun 1983 yılında Lizbon'daki Türkiye Büyükelçiliğine yaptığı saldırıda da aynı beyan tekrarlanmıştır.

XIX yüzyıl sonları ve XX. Yüzyıl başlarında Taşnaklar, daha çok Batı yanlısı davranmış ve Batı kamuoyunu etkilemeye çalışmışlardır. Hınçaklar ise Rusya'ya yönelmişlerdir.

1982 ve 1983 yıllarındaki elçilik saldırılarının ardından Taşnak Ermeni örgütünün stratejisi şu şekilde açıklanmıştır:

"Bir kurtuluş hareketinin nihai amacına erişmesi için iki aşama vardır: Birincisi destek üsleri sağlamaktır. Buna "İç propaganda" denilir. İkinci aşama ise, dışarıda tanınma yani dünyanın beğenisini kazanmadır. En azından dünya kamuoyunun davaya eğilmesi sağlanmalıdır. Bu ise, bir başka değimle gösteri eylemleri dönemidir..."

Taşnak'ın nitelikleri, Taşnak Partisi tarihçisi Varanciyan tarafından şöyle açıklanmaktadır:

"Belki de hiçbir ihtilâlci parti, hatta Rusların Nazodovoletz ve İtalyanların Çarbonarileri bile -ki bunlar terörist eylemlerde zengin deneyimlere sahiptirler ve hiçbir şeyden çekinmezlerdi- Taşnak partisi kadar çılgın türde terörist yetiştirememiştir. Yüzlerce silahşör, bomba ve hançerle intikam için yola çıkmış kişi yaratmıştır..."

4. Viyana ve Münih Kongreleri

27 Aralık 1981 tarihinde Viyana'da yapılan 22. Taşnak Kongresi'nde özetle şu kararlar alınmıştır:
 artinin amacı, birleşik ve özgür bir Ermenistan'ın kurulmasıdır.
 iğer Ermeni kuruluşları, siyasi komite aracılığıyla baskı yapılarak Taşnak saflarına çekilmelidir.
 atılı ülkelerle tam bir yakınlık kurulmalıdır.
Sovyet Ermenistan'ı ile yakın ilişkilere girilmeli ve Ermeni göçü durdurulmalıdır.

1984 yılı sonunda 15 ülkeden gelen parti temsilcileriyle Münih'te yapılan kongrede ise şu kararlar alınmıştır:
 rmeni davasının tanıtılması için yeni kampanyalar başlatılmalıdır.
Ermeni davasına siyasi çözüm sağlayacak, çeşitli barışçı ve yasal yallar denenmelidir. Örnek olarak (A.B.D.Ieri kongresinde ve Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Komisyonunda girişimlerde bulunularak) Ermeni soykırımınının tanınması sağlanmalıdır.

Bu toplantı sonunda yayınlanan açıklamada ise şöyle denilmiştir:

"Ermeni halklarının meşru haklarını, Türkiye'nin soy kırımını tanımasıyla sağlanmalı, insani ekonomik ve kültürel kayıpların tazmini ve binlerce yıllık Ermeni vatanının yeniden kurulmasını savunmaya devam edeceğiz..."

Her iki kongre kararları da, Taşnak'ın propaganda araçları olarak kullandığı temaları belirlemesi bakımından önemlidir.

5. Destek ve İlişkileri

Taşnak, desteğini daha ziyade ABD'den ve Avrupa devletlerinden almaktadır, ilişkileri ise mümkün olduğu kadar diğer terör örgütleriyle temas etmemek şeklinde bir esasa bağlanmıştır. Adı geçen devletlerin çeşitli teşkilâtlarıyla iliş-kileri vardır. Kilise ve Kiliseler Birliği ile "Ermeni lobileri" ve "Araştırma merkezleri" başlıca destek kaynaklarını teşkil etmektedir.

6. Politik Gelişmeleri

1970 'lere kadar, Taşnak Ermeni terör örgütünde belirlenen ve uygulanan politikalarda esas "Sovyet Ermenistan'ının kurtuluşu ve bağımsızlığı" olmuştur. Bu sebeple, Sovyetler Birliği'ne karşı olan düşmanlıklar öncelik kazanmış, Sovyet Ermenistan'ını tutan veya Sovyet Ermenistan'ını destekleyenlere karşı acımasız bir mücadele verilmiştir. New York'taki Holy Cross Ermeni Kilisesi'nin Başpiskoposunun Noel âyini sırasında bir Taşnak fedaisi tarafından öldürülmesinin nedeni, onun Sovyet Ermenistan'daki durumu onaylamasıdır.

1970 'lerden sonra, Ermeni Cumhuriyeti lider ve kadrolarının ölüm ve diğer sebeplerle ortadan kalkması ve dağılması, Taşnak'ın politikalarında önemli değişikliklere sebep olmuştur. Artık, düşmanlık Türkiye'ye ve Türklere yönelmiştir. Nitekim, 1972 de Taşnakların kurduğu ve teşkilâtlandırdıkları "Ermeni Soy Kırımı Adaleti Komandoları" terör grubu da bu politika gereği harekete geçirilmiştir. Taşnak'ın propaganda organı olan Aztag Şapatoryag gazetesi, "Günümüzde kurtuluş mücadelelerinin de son umut ve çıkış yolu olarak terörizmdir" diyerek yeni dönemin metodunu açıklamıştır.

Ancak, Türkiye'nin Lizbon Büyükelçiliği'ne yönelik baskın, Taşnak'a itibar kazandırmadı. Bu olaydan sonra, "Ermeni Soykırımı Adaleti Komandoları" isimli örgütün ismi "Ermeni Devrimci Ordusu" olarak değiştirildiyse de Taşnak için kurtarıcı olmamıştır. Özellikle 1984 tarihinde Taşnak canilerinden Sasunyan'ın tutuklanıp, mahkûm edilmesi Taşnak politikasına önemli bir darbe vurmuştur. Bu süreçte Taşnak, Amerika'da doğan Ermenilerin desteğini yitirmiş; nitekim, "Armenian Reporter" gazetesi, Taşnak partisinin Lübnanlı, dışardan gelen Ermenilerin eline geçtiğini, terörizmi desteklemeyen büyük çoğunluk karşısında âciz kaldığını yazmıştır.

Terörist kolun zayıflaması, Taşnaklar arasında ve özellikle "Büro" ve "Merkez Komiteleri" üst yönetimleri arasındaki çatışmaları artırmıştır. Örgütün üst yönetimi ikiye ayrılmıştır. "Büro"nun güçlü adamları, Lübnan Merkez Komitesinin temsilcileri ve önde gelen yöneticileri, Lübnan'da, öldürülmüşler veya kaybolmuşlardır. 1985 yılının sonlarına doğru artık bir Taşnak bütünlüğünden söz edilemez olmuştur.

Taşnak'ın bu duruma gelmesinde dışardan iki büyük etken rol oynamıştır. Bunlardan birincisi Taşnak yöneticilerinin bazı devletlerin gizli servisleriyle ilişkilerinin açıklanması ve bu servislerin Ermeni kiliselerin bir elde toplama çabalarının ortaya çıkmasıdır. İkincisi ise ASALA - Taşnak mücadelesidir. ASALA, Taşnak yöneticileri için "Ermenilerin kanını emen ve kurutan parazitler" ifadesini kullanmıştır.

7. Yayın Organları

Ermeni komiteleri ve terör örgütleri içerisinde propaganda konusunda büyük deneyimleri ve o nispette destekleri bulunan Taşnak, çeşitli süreli, süresiz yayınlar, satın alınan radyo programları, özel radyolar TV ve video filmleri gibi haberleşme ve yayın araçlarıyla sürekli olarak amaçlarını, hareketlerini, politikalarını dünya kamuoyuna duyurmak imkânını elde etmişlerdir. Birçok devlet bu bakımdan Taşnaklara özel destekler sağlamış ve ilgi göstermiştir.

Taşnak yayın organları içerisinde en önemlileri ABD'de Ermenice yayınlanan "Hayrenik" ve "Asbarez" ile İngilizce yayınlanan "Armenian Weeky"dir.

Bu örgütün, katılanların kısıtlı sayılarına rağmen, Paris, Bükreş, Erivan, Münih gibi yerlerde 22 dünya konferansı düzenlemesi önemli bir propaganda, yayma ve yayılma olayıdır.

KAYNAK:
Uras, Esat; Tarihte Ermeniler ve Ermeni Meselesi, Belge Yayınları, İstanbul 1987, s. 432-442